Yazımızın konusu, Portekiz Komünist Partisi’nin uzun yıllar Genel Sekreterliğini yapan Alvaro Cunhal’in, Manuel Tiago takma adıyla yazdığı “Yarın Bizimdir, Yoldaşlar!” kitabı olacak. Ancak kitabın edebi niteliği ve derinliğini değerlendirebilecek yetkinlikten çok uzak olduğumu itiraf ederek başlamam gerek. Neyse ki Cunhal’in de kitabı edebi bir şaheser bırakma hedefiyle yazmadığını tahmin etmek çok güç değil. Hayatını Salazar[1] […]
Lise dönemi düşüncelerin değiştiği, arayışların arttığı,sorgulamanın kaçınılmaz olduğu bir serüvendir. Biz liseliler sistemin yarattığı çelişkileri doğrudan yaşayarak bu serüveni derinleştiririz. Ancak sistem bu sorgulamayı kendisine karşı bir güç olarak gördüğü için liseli gençliğin bu dinamizmini çeşitli baskı politikaları ile sönümlendirmeye çalışmaktadır. Bu baskı politikaları aynı zamanda sistemin kendini yeniden üretmesinin bir parçasıdır. Çünkü sistem kendi
Ülkeyi toplumun her kesimi için adeta bir cehenneme çevirmek isteyenler gençliğe de savaş açmış durumda. İşçileri, göçmenleri, çocukları sendikasız, kayıtsız bir şekilde kölece çalıştıranlar, kadın katillerini cezasızlıkla ödüllendirenler, doğayı yağmalayan ve oturduğumuz evlere dahi çökmeye çalışanlar gençliğin yaşamlarına da böyle çöküyor. Bunun karşısında duran tüm güçlere yönelik çok boyutlu saldırılar ise her gün artıyor. Yakın
